คิดถึงเพื่อนเก่า
คิดถึงวันเวลาเก่า ๆ เพื่อนเก่า ๆ ที่อยากกลับไปคบกันใหม่ การที่ไม่ได้ติดต่อกับเพื่อน เก่านาน ๆ
บางทีการย้อนกลับไปติดต่อกันใหม่ ทำให้รู้สึก เหมือนการได้เจอเพื่อนใหม่เหมือนกันนะ รู้สึกแปลก ๆ
แต่ตัวเองก็เป็นคนแปลกแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพื่อน ๆ มักจะรู้นิสัยกันดี คิดถึง และต้องใช่คำว่า
ระลึกถึงตลอด แต่ไม่ชอบแสดงออก ใช่คำนี้ได้มั้ย ไม่ชอบโทรหาใคร เพราะคิดว่าจะเป็นการรบกวน
ทั้งที่เพื่อนคงไม่ว่ากันที่จะกวน อยากนัดสังสรรค์แต่ก็กลัวว่าเพื่อนจะลำบากที่จะมา เป็นแบบนี้แหละ
แต่เพื่อนก็ทนได้เข้าใจได้ว่าเป็นคนแบบนี้ เพราะใครจะเป็นเพื่อนเราต้อง อดทน 555+
ความขัดแย้ง
ความขัดแย้งในกลุ่มเพื่อนมักเป็นเรื่องปกติ สำหรับทุกกลุ่ม แต่มันคงไม่ปกติถ้าความขัดแย้งนั้น
จะต้องทำให้ เพื่อนทั้งกลุ่ม ต้องอึดอัด และเสียใจ เป็นอาการต่อเนื่องมาจาก การคิดถึงเพื่อน นั้นแหละ
เคยมั้ยคะที่ ทะเลาะกะเพื่อนสนิท ทะเลาะกันแบบไม่ค่อยจะมีเหตุผล แต่กระทบคนรอบ ๆ คนรอบ ๆที่
ว่าก็ไม่ใช่ใครเพื่อนเรานั้นแหละ เพื่อนอีกหลาย ๆ คน
ขอเล่า เรื่องเกิดตอน เรียน ปวส. เพราะต่างคน ต่างไป
เรียนที่ใหม่ ความรู้สึกกลัว ว่า"เพื่อนใหม่" จะเข้ามาแทนที่ และกลัวว่า"เพื่อนเก่า" จะรู้สึกว่าเราเปลี่ยนไป
ทำให้อยากทดแทน ในวันและเวลาที่ไม่ได้เจอกันนาน ด้วยการจัดวันเกิด ให้เพื่อนคนสนิท มีการเซอร์ไพส์
ด้วยเค้ก ของขวัญ ตั้งใจจัดและทำอย่างดี แต่ระหว่างที่ใจกลัวแต่จะเกิดการเปรียบเทียบเพื่อนเก่ากับเพื่อนใหม่
เลยทำให้เพื่อนเก่าคนนึงในกลุ่มน้อยใจโดนที่ไม่รู้ตัว เพราะไม่คิดว่า "ผู้ชาย" ก็มีอาการนี้ได้
"วันเกิดเรา ก็เพิ่งผ่านมาทำมั้ยไม่เห็นพูดถึงเลย "? ...
"ทำมั้ยถึงไม่มีอะไรเลยแม้แต่คำอวยพรสักคำก็ไม่มี"?
"แต่ทำมั้ยกะเพื่อนคนนี้..ทำมั้ยถึงทำทุกอย่างให้มัน"..?
"หรือเราไม่ใช่เพื่อน...หรือเราไม่มีความหมาย.."?
แต่อารมณ์ตอนนั้น ไม่ได้คิดว่า ตัวเองผิด รู้สึกอึ้งมากกว่า กับการที่ถูกต่อว่า
กับการที่เพื่อนคนนึงเข้าใจเราผิดไป เข้าใจจุดประสงค์ในการจัดงานวันเกิดนี้ผิดไป
ที่จัดวันเกิด ก็เพราะอยากให้เพื่อนเก่า ๆ ได้มาเจอกัน เพราะมันจะเป็นเหมือนข้ออ้างที่
เพื่อนมักจะปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่ว่างนะ เพราะเจ้าของวันเกิดจะต้องเสียใจ ที่มาไม่ได้ แต่ใคร
มันจะไปเข้าใจในเมื่อไม่พูดออกมา มันอยู่ในใจ
เพราะโกรธที่โดนต่อว่า จึงว่ากลับไปแรง ๆ หลายคำ แต่เป็นคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจ พูดเพราะความสะใจ
พูดไปเพราะโมโหและอยากเอาชนะ มันได้ผล มากเกินคาดเลยที่เดียว จากเรื่องเล็ก ๆ คนเล็ก ๆ แค่ 2
มีการแบ่งพวกฉัน พวกแก ชี้หน้าด่ากัน ตัดเพื่อน กันทั้ง 2 ฝ่าย โดนมีเจ้าของวันเกิดอยู่ตรงกลาง
ถึงตอนนี้ ไม่มีใครคิดและคำนึงว่า เจ้าของวันเกิดจะรู้สึกยังงั้ย แยกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มนึงกลับบ้านไป
ด้วยความเสียใจ อีกกลุ่มอยู่ต่อด้วยความเสียใจ เหมือนกัน เพื่อนผู้ชายคนนึงร้องไห้ เพราะนั่งลงและเห็น
รูปที่เพิ่งล้างมา เอามาเปิดดู เป็นรูปที่พวกเราถ่ายด้วยกัน ตอนก่อนจบ ปวช. แต่เพิ่งเอาไปล้าง ในรูป
ทุกคนยิ้มแย้ม กอดคอกัน และเพื่อน ๆ ก็ล้อมวงกันดูรูปและร้องให้ ตกลงเราทะเลาะกันเรื่องอะไร...?
อีกกลุ่มไปรวมกันอยู่ที่บ้านเพื่อนอีกคน ล้อมวง นึกถึงความทรงจำ เก่า ๆ เรื่องราวที่ผ่าน และทำมา
ร่วมกันตลอด 3 ปี และคิดว่า เรื่องที่ทะเลาะกันมันไม่เป็นเรื่อง 2 กลุ่มที่แตกแยก ตอนนี้มีความเข้าใจตรงกัน
แต่ เพราะ ทิฐิ มันเลยยาก ที่จะกลับมาคุยกันได้ในตอนนั้น ความพยายามของเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เหลือคือการ
ทำให้เรา 2 คนกลับมาคุยกัน แต่มันช่างยากกว่าที่คิด เพราะเราก็คิดว่าเราไม่ผิดในเจตนาที่ตั้งใจ อีกคนก็ไม่
ผิด เพราะความน้อยใจ ไม่ไม่เข้าใครออกใคร ในเมื่อเราถูกหลงลืมมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดที่จะน้อยใจ เวลาในการ
เยียวยา ใช้เวลาถึง 2 เดือนกว่าเพื่อน 2 คนนี้ จะกลับมาคุยกัน และเข้าใจเอาใจใส่ซึ่งกันและกันมากขึ้น
สำหรับเพื่อนที่เหลือ ของพวกเรา มันก็แอบคุยกัน แอบเจอกันหาวิธีต่าง ๆ นานา
เพื่อให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม
ความหวังที่จะได้จากผู้อ่าน ...คือความคิดด้านบวก
อยากให้คิดถึงเพื่อนกันให้มากมั่ก..อย่าหลงและลืมความรู้สึกกัน
ที่สำคัญอยากให้มองกันทั้ง 2 ด้าน หวังมากไปมั้ย
หมายเหตุ .................. ที่พูดไม่ได้
edit @ 24 Oct 2007 17:02:33 by MuK..mIx
edit @ 24 Oct 2007 17:06:39 by MuK..mIx
